همیشه

غروب دریا برام

یه دلتنگی خاص داشته

درعین زیبایی وقتی خورشید

آخرین پرتوهای عاشقش رو روی تن

گرم دریا رها میکنه و آسمون که آبی بی

انتهاش رو چه بی ادعا پیشکش دریا کرده و دریا

که با همه اینها عاشقانه ساحل رو می پرسته و چه بی

غرور خودش رو در آغوش ساحل میندازه .همیشه وقتی به دریا

نگاه می کنم، مطمئن هستم که اونقدر مهربون هست که بشه کنارش

ایستاد و از زیبایی و شکیبایی و شعری که درش هست لذت برد.میدونی اگه دل

به دریا بدی آسمون دلت آبی میشه و اون وقت آبی آسمون پیش چشمات تبدیل به

بیکرانی میشه که بالهات رو به پرواز تشویق می کنه و این آغازی میشه تا اهل

آسمون بشی و زمین بشه خونه دوم تو.دل به دریا که بدی هوای دلت بوی

بارون میگیره اون وقت همیشه حس ناب باریدن در تو تازه است هر

وقت دلم از همه کس و همه جا می گیره وقتی دیگه حتی از

خودم هم خسته هستم میرم به خلوت دریا و ساحلش

کفشهام رو در میارم آن وقت که حرکت شن های

دریا رو زیر پام حس میکنم وقتی موجهای دریا

خودشون رو بی غرور زیر پاهام رها میکنن

نسیمی که منو درخودش می پیچه

و احساس سرما ئیکه همه

وجودم رو میگیره خیلی

می ایستم یه گوشه

ساحل و چشمام

رو میبندم و

فقط گوش

میکنم

می دونستی که شدی همدم این دل

                                             می دونستی که شدی ملکه ی این ذهن

می دونستی که شدی رویای خوابام

                                               می دونستی که شدی متن کتابام

می دونستی که چقدر بی تو اسیرم

                                               اسیر عشقم،بی تو می میرم

می دونستی که برام چقدر عزیزی

                                               توی قلبو ذهنمی ، برام طبیبی

می دونستی که فقط تو رو دوست دارم

                                              عاشق توام و فقط تو رو می پرستم

می دونستی که چقدر دلم اسیره

                                               بی تو این ثانیه ها جونمو می گیره

می دونستی که چقدر تنهایی سخته

                                               بی تو این فاصله ها هم پره درده

می دونستی توی آسمون عشقم

                                              دیگه من ماهی ندارم،خیلی خستم

می دونستی که شدی این دلو جونم

                                            رفتی توی پوستمو، تو گوشت و خونم

می دونستی می بینم اسمتو هرجا

                                             سر در خیابونا،توی کتابا

می دونستی که دارم بی تو می میرم

                                             توی این تاریکی شبام اسیرم

می دونستی که چقدر دلم گرفته

                                           عاشق چشات شده و تنها شکسته

می دونستی که شدی مبدا فکرم

                                         می دونستی که شدی مقصد شعرام

می دونستی که دلم پیشت اسیره

                                        دستام یخ می زنه، بی تو می میره

نکنه ندونی و تنهایی رد شی

                                       بشی یک مسافر و عاشق شب شی

نکنه بی تو بمیرم تو این خواب

                                       نکنه منو بذارن زیر این خاک

چقدر سخت میشه اونوقت روزگارم

                                      بی تو من تو این شبا چه بی پناهم

لحظه هام گمشده تو دردی که دارم

                                       کمکم کن تا ببینی بی گناهم